Over vertrouwen, verlies en
de band tussen mens en reddingshond
Voor Saad Attia begon het niet met een grote roeping, maar met toeval.
Een labrador die niet geschikt bleek voor de jacht.
Een omweg langs een reddingshondenvereniging.
En vervolgens een leven dat al meer dan 25 jaar draait om één ding: zoeken naar leven waar anderen alleen puin zien.
Saad is reddingshondengeleider bij GSAR dogs team. Vrijwillig. Onzichtbaar voor velen. Onmisbaar wanneer alles instort.
Onze honden zijn geen gereedschap. Het zijn onze kameraden.
Kameraden, geen hulpmiddelen
Saad werkt uitsluitend met labrador retrievers uit werklijnen. Geen huishonden, geen toevalstreffers.
Atletische honden met een enorme will to please en een neus die verschil kan maken tussen hoop en afscheid.
Maar techniek alleen is niet genoeg.
Tijdens inzetten slapen hond en geleider naast elkaar. Ze trainen samen, reizen samen en delen stress, vermoeidheid en stilte. In rampgebieden, waar niets meer vanzelfsprekend is, is die band alles.
Getraind op leven
Reddingshonden worden niet getraind om alles te vinden.
Ze worden getraind om levens te vinden.
Ademhaling.
Lichaamsgeur.
Warmte.
Dat zijn de signalen waarop de honden reageren. Alles wat geen leven meer draagt, leren ze te negeren. Hard, maar noodzakelijk. Want elke fout kost tijd. En tijd is het enige wat slachtoffers niet hebben.
Onze focus ligt maar op één ding: leven.
De momenten die blijven
Niet elke inzet eindigt met redding.
Sommige momenten draag je jaren met je mee.
Saad vertelt over Turkije. Over een man die na vier dagen nog leefde, diep onder het puin. Over hoop die ’s ochtends ontstond en ’s avonds verdween. Over een vrouw die toekeek. Over een omhelzing met haar broer. Over samen huilen.
“’s Ochtends was hij levend. ’s Avonds was de hoop weg.”
Dat zijn de momenten waarop slapen moeilijk wordt.
Waar nachtmerries beginnen.
En waar praten met elkaar geen luxe is, maar noodzaak.
Voor de hond is het een spel. Voor ons niet.
De hond kent geen dood, geen context, geen afscheid.
Voor hem is het zoeken een spel. Een taak. Een beloning.
En misschien is dat precies waarom hij zo belangrijk is.
Omdat hij blijft zoeken.
Altijd.
De eerste schakel
In rampgebieden zonder stroom, water of infrastructuur is de reddingshond vaak het eerste werkende instrument. Geen camera. Geen drone. Geen technologie.
Alleen neus, focus en vertrouwen.
“De hond wijst aan waar je moet zoeken. Zonder hem haal je misschien een heel gebouw weg, terwijl de slachtoffers tien meter verderop liggen.”
Daarmee zijn reddingshonden geen aanvulling, maar de eerste schakel in elke reddingsoperatie.
Way of life
Voor Saad is dit werk geen hobby. Geen bijzaak.
Werken met reddingshonden is een way of life.
Het ultieme doel is simpel, maar zwaar:
iets kunnen betekenen voor de menselijkheid, op momenten dat alles wegvalt.
Niet alles kan worden gered.
Niet iedereen kan worden geholpen.
Maar zolang er honden zijn die zoeken, blijft er hoop.
In dit artikel wordt de Airpower XR1 gedragen